sponsor

Cambiar tamaño del texto


Sports

Tamaño del texto: 10 12 14 16 18

La CNC investiga a Suzuki y Honda por intercambiar datos

La Comisión Nacional de la Competencia (CNC) ha incoado un expediente sancionador contra los fabricantes de motos Montesa Honda y Suzuki por intercambiar información sensible. Asimismo, a Suzuki se le ha abierto un segundo expediente, junto a 10 de sus concesionarios, por pactar precios mínimos de reventa.

Javier Carazo - Madrid - 28/07/2010

El organismo que preside Luis Berenguer ha vuelto a fijar su mirada en los fabricantes de motos. En esta ocasión, la CNC ha actuado por partida doble. Por un lado, ha incoado un expediente sancionador contra Montesa Honda y Suzuki Motor España por presuntas prácticas anticompetitivas relacionadas con el intercambio de información comercial sensible entre ambos fabricantes de motocicletas.

Según el organismo, la dirección de investigación realizó sendas inspecciones en las oficinas de las dos compañías. En concreto, el 17 de diciembre de 2009 en la sede de Honda y el 24 de marzo de este año en la de Suzuki. La CNC anuncia que, a partir de ahora se abre un plazo máximo de 18 meses para la instrucción del expediente y para su resolución, "sin que su incoación prejuzgue la resolución final".

Pero Competencia ha ido más allá en el caso de Suzuki y, al mismo tiempo que anunciaba ayer la apertura de dicho expediente, comunicó también que ha abierto otro contra este fabricante. En esta ocasión, el objetivo es contra Suzuki y 10 de sus concesionarios situados en las provincias de Madrid y Granada.

La CNC ha observado acuerdos de fijación de precios mínimos de reventa de las motos Suzuki, en los márgenes comerciales que los concesionarios otorgan a sus agentes o subdistribuidores por las ventas que realizan estos últimos, "así como otras condiciones comerciales, al menos, en estas dos provincias".

Para el organismo, estas prácticas "limitan la competencia en perjuicio de los consumidores". También, se abre un plazo máximo de 18 meses para la instrucción del expediente, que ha tenido su origen en una información reservada abierta por dicha dirección de investigación y en la inspección realizada el pasado 24 de marzo.

Los concesionarios investigados son Motorbike World Granada; Motos Andrés; Dyte Móvil; Motofunción; Motorecambios y Accesorios; Saimoto Motor; Motorrad Centro; Motosport Villalba; Codismoto y Gestión Motomercado. La CNC ya hizo lo mismo con Honda y seis de sus concesionarios el pasado 4 de mayo.

A. Martínez Puñal
Profesor da USC
28-07-2010 00:03

Tempus novus para a América hispana

Comezada a cadea de conmemoracións dos douscentos anos do movemento emancipador das repúblicas pertencentes ao antigo Imperio español, o groso das celebracións producirase neste 2010, particularmente no presente segundo semestre, aínda que quedarán pendentes algunhas para os futuros anos.

Desde diferentes tribunas de natureza política, informativa, académica, etc., obsérvase nos países implicados unha coincidencia con respecto á necesidade do seu debido ensalzamento, ben por medio da inauguración de obras de infraestruturas, centros cívicos adicados ao bicentenario, museos da Memoria e dos dereitos humanos e macroexposicións, ben coa celebración de concertos nacionais simultáneos ou outros acontecementos culturais en xeral ou de corte intelectual e, igualmente, co estímulo da produción editorial.

Parece, con todo, malia o que vimos de dicir, que asistimos, co gallo do Bicentenario nalgúns daqueles países –nomeadamente naqueles máis críticos co sistema capitalista como Bolivia, Ecuador e Venezuela, aínda que obviamente a moita menor escala–, a un certo recuestionamento do sentido imperial e das guerras da independencia. No Bicenternario atopamos por unha banda –aínda que con algunha concesión á critica–, as visións asentadas sobre as teses tradicionais do descubrimento como misión de cristianización e civilización.

Pola outra, estarían as algúns gobernos que, cunha clara conducta revisionista, denuncian os abusos cometidos contra os indíxenas durante a colonia e igualmente despois, de independentes, atopando –en definitiva– no bicentenario un escenario que, baseado nun ideario anticolonialista, unionista, democrático e popular, demanda inequivocamente unha reflexión e balanzo serios sobre o pasado e o porvir latinoamericanos. Un tempo de balanzos perdido para os desagravios deica agora…

No medio destas diferenzas a respecto do Bicentenario, entrecrúzanse sen dúbida na súa programación intereses políticos e económicos da antiga potencia colonial española, así como dos investidores españois. No que atinxe ao papel da antiga metrópole española na efeméride, pregúntome –como cuestión previa– se a presenza, sempre en chave de beneficios económicos, de empresas españolas no financiamento e comisións das celebracións bicentenarias nalgúns dos países hispanoamericanos non podería hipotecar o protagonismo –e mesmo imposibilitar un posicionamento, con petición de desculpas polos abusos cometidos con motivo do Imperio– que poidese corresponderlle a España.

Abusos dos cales o antepenúltimo acto foi protagonizado polo espectáculo do 2007 dun Rei, dixitado franquistamente e despois empaquetado (ao estilo “o lo tomas o lo dejas”), na Constitución do 1978, mandando calar cun exabrupto un presidente de Venezuela, reelixido democraticamente, cun amplo despregue de observadores internacionais, por terceira vez no 2006, cando este pretende intervir ante as palabras de Zapatero defendendo a un Aznar, avalista do golpismo militar, empresarial e eclesiástico venezolano.

Estamos a facer alusión aquí ao recoñecemento prematuro –co que supón de quebra do principio de Dereito Internacional que prohíbe a intervención nos asuntos internos doutro Estado–, efectuado polo entón presidente Aznar nun comunicado conxunto co presidente Bush, en abril do 2002, do pretendido goberno do golpista Carmona (que durou apenas un día), até entón presidente da organización empresarial venezolana Fedecámaras.

Falando de empresarios, deixaremos no aire unha cuestionante preocupación por canto poidese haber de realidade nos comentarios circulados insistentemente en Venezuela a respecto da connivencia de certas empresas españolas co frustrado golpe militar contra Chávez.

O delegado en Galicia condea a “insubmisión” de Feijóo e advírtelle que “vai pagar”

Feijóo culpa ao Goberno central dos posibles recortes de “servizos públicos” en Galicia

D. L. /AXENCIAS

Non están a ser ben acollidas no Goberno central as sucesivas declaracións do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, a respecto da necesidade de que a débeda de Galicia co Estado sexa adiada sen que, ata o momento, existise máis contacto directo co Ministerio de Economía que a sesión do Consello de Política Fiscal e Financeira celebrado onte en Madrid.

A ese malestar do Executivo de José Luis Rodríguez Zapatero púxolle onte voz ao seu delegado en Galicia, Antón Louro, que, durante a presentación da actividade do Goberno de España na comunidade en 2009, optou por lembrarlle a Feijóo o marco de xogo financeiro entre as autonomías e a Facenda estatal.

Mentres, nunha conferencia en Santander, o titular da Xunta volvía poñer o acento na necesidade de que os anticipos enviados a Galicia por error non sexan devoltos ata a fin da crise, Louro consideraba “incrible” a actitude do presidente ante un sistema de devolucións que se insire no acordo de financiamento autonómico do verán de 2009 e que a Xunta rematou por asinar.

“Se a Xunta debe, ten que pagalo”, sintetiza o delegado do Goberno, para lembrar que, ante as directrices legais en materia fiscal “non cabe ningunha actitude reticente ou de insubmisión” dende o Goberno galego. Feijóo, insiste Louro, ten que actuar “dentro do ordenamento xurídico”, e por iso asegura confiar en que, finalmente, se situará “dentro da Constitución e do Estatuto”.

Non concorda esta previsión do socialista co manifestado por Feijóo na capital cántabra onde, no marco dun curso de verán sobre as relacións con Portugal da Universidade Menéndez Pelayo, combinaba a súa petición de adiamento cun avance das consecuencias que, ao seu xuízo, tería unha resposta negativa por parte do Goberno central.

Coa vista posta na elaboración dos Orzamentos Xerais do ano 2011, o presidente da Xunta insistiu en que o pagamento debe poder aprazarse ata dez anos –o que suporía unha modificación da lei que rexe o financiamento autonómico– xa que, de ter que “devolver esas contías en cinco anos”, o Goberno galego veríase na obriga de “poñer en risco servizos públicos”, isto é, a pór en marcha un novo recorte social.

Neste escenario, Feijóo retoma as súas críticas ao Executivo central e tamén ao Goberno bipartito da Xunta para asegurar que, se ben existe unha “corresponsabilidade no erro” de incluír nos Orzamentos previsións de ingresos que despois non se produciron, o Estado, di, trata agora de “utilizar” as comunidades autónomas para “rebaixar o seu déficit” por indicación da UE.

Feijóo realizaba estas consideracións ao tempo que, en Madrid, se reunía o Comité Executivo Nacional do PP, a última xuntanza da directiva popular antes das vacacións, presidida por Mariano Rajoy e á que tampouco acudiron os outros dous baróns autonómicos que reclaman adiar a débeda, os presidentes de Murcia e Castela e León.

México o la corrupción... y un pueblo indefenso

México, como hispano hablante que soy; lo valoro como la nación más importante del mundo en lo relativo a mi idioma; puesto que el idioma, no lo olvidemos nunca, es nuestra mayor y verdadera riqueza; y el español, ya hace tiempo que dejó de ser de “España”; que hoy puede ser el tercer o cuarto país de un habla que nació aquí; por tanto situémonos con modestia donde nos corresponde.

México es el protagonista máximo, de que el idioma español, sea el segundo idioma hoy hablado en los poderosos Estados Unidos; puesto que han sabido conquistarlo y ello ya pesa allí, tanto que a los políticos les preocupa el voto hispano.

Ese México, que antes fuera “La nueva España” y que en su momento de mayor esplendor, ocupaba con sus territorios, dos terceras partes de lo que hoy es la poderosa USA; y los que fueron siéndole arrebatados, violentamente la mayoría de ellos (otros por venta efectuada por necios gobernantes) y precisamente por una desastrosa política de luchas intestinas y de las que se aprovecharon los invasores.

Por todo ello México, me ha sido siempre una nación de referencia y de siempre les he tenido simpatía y buena voluntad a los mexicanos; máxime que hace ya casi veinte años visité la península de Yucatán y estuve allí pasando unos días, principalmente para ver “en su salsa”, los vestigios de la civilización Maya. De aquel viaje resultó un buen relato de casi un centenar de folios.

Conviví con su gentes y me maravilló su sencillez, su agrado, su buen y respetuoso hablar, sus caras siempre sonrientes. Todo ello me dio la impresión de entender que era un pueblo que sabía vivir con lo que tenía y sabía sacarle provecho a la vida, viviendo y compartiendo una felicidad, de la que en muchos países estamos carentes, precisamente por una materialidad que aquellos mexicanos, aún habían podido librarse, si bien ya estaban siendo invadidos. Después he visto documentales estupendos de otras partes del muy extenso México y he hecho referencia a cosas notables que en ellos he aprendido, lo que mis lectores habrán notado en los artículos a que se refieren.

El día cuatro de julio de este año, escuché una larga intervención sobre otras cosas muy desagradables del actual México, puesto que fue un programa en el que “hablaron hasta los muertos”; que lo hicieron a través de grabaciones en cinta magnética y realizadas antes de ser asesinados. Asesinatos a miles y que quedan en la impunidad. México está perdiendo tantas vidas por asesinatos, como si sufriera una guerra de invasión y ello, no parece ser que remita sino todo lo contrario.

Era el día cuatro, la fecha de unas grandes elecciones internas y parciales, en las que se elegirían no se cuantos gobernadores y otros mandatarios menores; ¿para qué?; sí para qué, si esa nación está asolada por la peor de las plagas que pueda sufrir una nación; puesto que está comida por la corrupción, el asesinato ya en masas de miles de individuos cada año, lo pernicioso de los ya ejércitos que controlan las drogas en áreas determinadas y en definitiva, de una descomposición absurda, puesto que mientras minorías corruptas se corrompen, el mexicano de la masa se empobrece y tiene que emigrar buscando lo que en su tierra no encuentra.

México que cuenta con casi dos millones de kilómetros cuadrados de extensión (cuatro veces la de España) y con una población de casi 104 millones de habitantes; siendo poseedor del español como idioma principal (también allí hay infinidad de lenguas vernáculas) al segundo que se habla en el mundo, teniendo riquezas inmensas y situación geográfica envidiable, puesto que posee todos los climas del continente y debido a su orografía muy montañosa y con esa fuerza que da el mestizaje; debiera ya hace tiempo estar entre las primeras seis o siete naciones del mundo y sin embargo...?

Todo ello no es debido a otra cosa que a una cantidad enorme de tiempo malgastado entre luchas intestinas y soportando a malos o peores políticos; que no han sabido aglutinar a ese pueblo que yo observé, muy trabajador, hábil, limpio y con unas cualidades humanas envidiables... “quizá allí aparte del idioma los españoles dejaron otras nefastas semillas y que hoy también nos afectan a los hispanos europeos... puesto que España está en decadencia”.

Y España al igual que México, se fue desangrando y reduciendo de tamaño, en siglos de luchas intestinas y plaga de malos gobernantes; señalando como la peor etapa la que nace tras “la denominada guerra de la independencia” (1808-1814) la que tuvimos la desgracia de ganar a Napoleón y por lo que todo volvió a ser lo mismo o peor que antes; puesto que lo que vino después fue horrible, hasta culminar con la más terrible guerra intestina jamás sufrida aquí (1931-1939) y que a través de Franco, se llega a una prosperidad y estabilidad nunca soñada, pero que los actuales inútiles gobernantes han dilapidado llevándonos a la ruina... “y esperemos que no a situaciones aún peores”.

Todo ello me une (pienso que nos une) a México y es por lo que siento las cosas malas que allí ocurren, como si ocurrieran en mi propia nación... “no merecemos tanto abuso y tanta indefensión”... ¿podremos organizarnos bien alguna vez? Espero que sí.

Antonio García Fuentes

(Escritor y filósofo)

www.jaen.ciudad.org (allí más temas)
Controladores acusan a Blanco de orquestar una campaña mediática para justificar la privatización del servicio

Dicen que el colectivo no está "ni a favor ni en contra" de la privatización del servicio, pero piden que prime la seguridad a los intereses económicos

MADRID, 23 Jul. (EUROPA PRESS) -

El colectivo de controladores acusó hoy al ministro de Fomento, José Blanco, de haber orquestado una campaña mediática esta semana en vísperas de la 'luz verde' al Real Decreto para la certificación de proveedores de servicios de control del sector privado, que vio la luz hoy.

En declaraciones a Europa Press, el portavoz de la Unión Sindical de Controladores Aéreos (USCA), Daniel Zamit, aseguró que todas las acusaciones de absentismo laboral sobre el colectivo forman parte "de una campaña de desprestigio" organizada para que se hable "de otra cosa" mientras se anuncia "la privatización de un servicio público".

A Zamit le pareció "muy feo" que las acusaciones de absentismo comenzaran en la misma semana en la que se habia iniciado un clima de diálogo en las negociaciones y destacó que se trata de "la misma maniobra" que la realizada con anterioridad del anuncio del Real Decreto por el cual se modificó la Ley de tránsito aéreo.

Zamit insistió en que no ha habido abstentismo y que los retrasos registrados son los "normales" en una operación salida. "Hablar de absentismo es una manipulación de la realidad", subrayó el portavoz, quien recordó que muchas de estas bajas son permisos por maternidad y otros de larga duración conocidos por Aeropuertos Españoles y Navegación Aérea (AENA) con la suficiente antelación.

Por otro lado, el portavoz señaló que el colectivo "no está ni a favor ni en contra" de que se privatice el sistema de control, "siempre que la empresa anteponga la seguridad a los intereses económicos".

No obstante, recordó que AENA "sigue siendo rentable" y que el servicio de control no es el que lastra sus cuentas sino los 12.000 millones de deuda que arrastra como consecuencia de inversiones "que no tienen nada que ver con los controladores".

El responsable recordó que el sueldo de los controladores "sale de las tasas que pagan los ciudadanos con sus billetes de avión" y no del contribuyente, y que si necesitan ahora privatizar los servicios de control para tener menores costes, esto no es culpa del colectivo. "AENA sigue ganando dinero, otra cosa es que no pueda afrontar sus deudas. Si ha habido una mala gestión no se debe cargar sobre los hombros de los controladores", destacó.

Sobre la marcha de las negociaciones, Zamit señaló que los controladores ya han presentado gran parte de sus propuestas sobre el nuevo convenio y que ahora es el gestor aeroportuario el que las está analizando.

JORNADA LABORAL Y DECISIONES TÉCNICAS.

En cuanto a las propuestas sobre la mesa, el responsable insistió en que no hay reivindicaciones económicas, sino que lo que se defiende es por un lado cuestiones con respecto a la jornada laboral y por otro que las decisiones técnicas sigan siendo tomadas por el colectivo.

Con respecto al primer de los puntos, Zamit aseguró que el colectivo está dispuesto a aumentar su jornada laboral. "Entendemos que España está pasando un mal momento", aseguró, pero precisó que las 1.750 horas de jornada que marca la nueva ley es "excesiva".

El portavoz recordó que la media de horas de trabajo comunitario ronda las 1.300 horas y relacionó el aumento de jornada con el incremento de las bajas laborales, ya que también se han recortado los descansos. "Esto es lo que está rompiendo a la gente", lamentó.

Con respecto a las decisiones de carácter técnico, detalló que "los gestores de AENA no pueden tomar decisiones porque no cuentan con los elementos necesarios para hacerlo" ya que consideró indispensable formar parte de los mecanismos de control para la toma de este tipo de decisiones "que no se pueden hacer desde un despacho", insistió

ENTREVISTA CON EL EX DIRECTOR DE 'EL MUNDO TV'

Melchor Miralles: "No quiero guerras con Alfonso Rojo. Es un cansino"

Melchor Miralles: "No quiero guerras con Alfonso Rojo. Es un cansino"

El periodista Melchor Miralles. RTVE

@Juan M. Fdez.- 27/07/2010

Sábado por la noche. El periodista Melchor Miralles se sube a La Noria para contar los detalles de su despido fulminante de El Mundo. Sin embargo, una acalorada discusión con el director de Periodista Digital, Alfonso Rojo, deja en segundo plano los verdaderos motivos de la entrevista.

Rojo acusa a Miralles de haber realizado un reportaje sobre 'El Lobo' en el que supuestamente hizo pasar a uno de los productores de El Mundo TV por el entrevistado, en algunas de las escenas.

"Me cansa profundamente. Es un cansino. Me agota", confiesa Miralles en declaraciones a El Confidencial. "Ha publicado este tema 75 veces antes y seguramente lo volverá a sacar otras 75 veces después de esto. Cuando no tiene nada, le divierte sacar este tema".

"Hicimos tres reportajes y en todos El Lobo salía caracterizado", explica el ex director de El Mundo TV. "En el reportaje grabamos en Madrid y en País Vasco y en la parte que se rodó en Madrid, en el Círculo de Bellas Artes, salía con peluca y sentado de espaldas. En la parte del País Vasco, sin embargo, estaba caracterizado porque estaba por la calle".

Miralles se refiere al documental Operación Lobo, un reportaje emitido en Telecinco en 2007 que reconstruía la vida del espía que logró infiltrarse en ETA y que desvelaba los entresijos de la operación de infiltración más importante de la lucha antiterrorista.

"Hubiera sido un imbécil"

"El propio Lobo llamó a Periodista Digital para decir que lo que estaban contando era mentira. Ellos le dijeron que si les daba una entrevista rectificaban la información", explica Miralles. "Es que atenta contra el sentido común. He hecho varios reportajes con ‘El Lobo’, una película, es un amigo. Hubiera sido un imbécil si hubiera hecho lo que dice Rojo".

"Me he equivocado miles de veces en mis treinta años en la profesión, pero otra cosa es mentir como hace él. No quiero guerras ni que se haga publicidad a mi costa", sentencia el periodista madrileño.

De momento Miralles tiene cosas más importantes en las que pensar. El ex director de El Mundo TV disfrutará de unas largas vacaciones en verano para recuperar fuerzas de cara a septiembre, cuando empezará a dirigir un Máster de reporterismo de investigación.

"Tengo cerrados algunos acuerdos para participar en algunas tertulias y también montaré algo, sin grandes ambiciones, que me permita seguir haciendo lo que me gusta", confiesa.

Derechos humano



"Cuando el ojo no está bloqueado, el resultado es la visión.

Cuando la mente no está bloqueada, el resultado es la sabiduría,

y cuando el espíritu no está bloqueado, el resultado es al amor."

Autor: Patricia Piñeiro


Shakine Mohammadí Ahstiani
, 43 años y madre de dos hijos, tiene un incierto futuro. Condenada por adultera, su castigo será, si no lo remedia la presión internacional, ser enterrada hasta el pecho y que una manada de repugnantes “personas” la golpeen hasta la muerte con piedras que no sean tan grandes para matarla de forma instantánea ni tan pequeñas que no causen daño. Así lo establece el código penal de la República Islámica, código refrendado por una serie de tipejos anclados en la edad media y cuya evolución hacia la raza humana o hacia cualquier indicio de humanidad quedo anclada a medio camino entre el mono y el hombre.

La sharía (ley islámica), que así se llama esta pantomima de siglos pasados, establece que el delito debe probarse por la confesión repetida del acusado o el testimonio de cuatro testigos varones (o de tres hombres y dos mujeres). En el caso de Ahstiani, ya había sido condenada con anterioridad a 99 latigazos por “relación ilícita” con el presunto asesino de su marido. No contentos con ello, algún energúmeno, regente de un “tribunal” -por llamarlo de alguna manera- reabrió el caso y a pesar de carecer de pruebas y testigos, dictaminó que la relación se había producido aún en vida de su marido, claro adulterio que no tiene otro castigo para estos animales que la muerte a pedradas por una maraña de monos enfurecidos.

Gracias a la presión internacional, encabezada por Amnistía Internacional el momento de tan macabro e injusto acto aún no se ha producido, pero como ellos mismos reconocen: “Por el momento, se ha librado de morir a pedradas gracias a la participación y compromiso de miles de personas. No obstante, la sentencia a muerte se mantiene y aún podría ser ejecutada en cualquier momento. El año pasado, al menos tres personas condenadas a muerte por lapidación fueron finalmente ahorcadas“.

Aún podemos hacer algo entre todos, en la misma página de Amnistía Internacional, siguen recogiendo firmas con un mensaje hacia el Líder de la República Islámica, Ayatollah Sayed Ali Khamenei: Irán: Mujer en riesgo de ser ejecutada por adulterio.

Internacionalmente se ha creado una web con la misma idea de recoger firmas para seguir ofreciendo presión: Free Sakineh. Y estamos en 2010, así que algo así también tenía que tener grupo en Facebook:Save Sakineh Mohammadi Ashtiani from being Stoned to Death in Iran.

Fashion